Verpleegkundige Deborah: “Ik ga er altijd vanuit dat het lukt”
Na haar studie Sociaal Pedagogische Hulpverlening startte Deborah haar loopbaan in de langdurige zorg. Een aantal jaar later behaalde ze haar diploma als hbo-verpleegkundige en ging ze aan de slag op een acute afdeling. Ze vertelt over het verschil tussen beide afdelingen. Deborah: “Bij de langdurige zorg kun je echt een relatie met een patiënt opbouwen. Dat doe je op de acute afdeling ook, maar op een ander niveau. Bij de acute psychiatrie is het juist leuk dat je iemand soms écht heel goed ziet opknappen na slechts een paar interventies.”
De patiënten op haar afdeling bestaan uit ouderen met levensloopproblematiek en psychische problemen. Hun leeftijd loopt uiteen van 60 tot 91 jaar, inclusief alle leeftijden daar tussenin. Deborah werkt ook regelmatig met patiënten die al lang bij Altrecht in behandeling zijn. Het leukste aan haar werk vindt ze het menselijk contact. “Je ontmoet heel veel mensen, in allerlei fases,” vertelt ze. “Dat maakt dit werk bijzonder. Soms is alleen iemand laten merken dat je er bent al genoeg.”
De juiste modus vinden
Naast kennis van de ziektebeelden en goed kunnen samenwerken, is het belangrijk dat een verpleegkundige in de psychiatrie creatief is. Ook een gezond uithoudingsvermogen is belangrijk. “Soms lukt het om iemand te helpen, maar soms ook niet. Ik vind het een uitdaging waarin je de juiste modus vindt voor de zorg die op dat moment bij iemand aansluit,” legt Deborah uit. “Ik ga er altijd vanuit dat het lukt.”
Uiteenlopende werkzaamheden
Haar werkdag begint met de overdracht van de nachtdienst. Daarna leest Deborah zich in over de patiënten met wij ze die dag werkt en maakt ze een plan voor de dag. Haar werkzaamheden variëren van het motiveren tot medicatie nemen en het bewaken van de sfeer tot begeleiding door middel van gesprekken. “Ik doe echt van alles,” vertelt Deborah. “Het is maar net wie ik voor me heb en wat ik voor diegene kan betekenen. Soms is dat zorg overnemen, maar meestal bestaat mijn werk uit het activeren van een patiënt om de gewone dingen weer op te pakken.”
Familie als contactpersoon
Ook de familie of omgeving van een patiënt speelt een belangrijke rol bij de behandeling. Zo kunnen mantelzorgers bijvoorbeeld gesprekken krijgen op de afdeling wanneer ze overbelast zijn. “In principe staat de patiënt altijd centraal,” zegt Deborah. “Maar hij of zij heeft natuurlijk ook mensen nodig. Het liefst willen we dat onze contactpersoon iemand van de familie is. Die sluit dan aan bij de gesprekken en houdt de voortgang van de behandeling ook in de gaten. Dat is heel waardevol, want een familielid weet vaak heel veel.”
